Trening Posiniaczonej Łapy

[Łabędzia Szyja]

— Dokładnie tak — potwierdził ucieszony, że nie była to dla siostrzenicy totalna nowość. Nie miał co prawda szczególnych oczekiwań, jak również nie miał nic przeciwko wprowadzaniu jej we wszystko od zera, ale zwyczajnie będzie jej łatwiej, jeśli będzie dysponować niechby nawet minimalną wiedzą, którą na treningu będą jedynie poszerzać, prawda? Nawet drobne skojarzenia to już coś, z czym przyjemniej pracować. — Cały pagórek, na którym rosną, nie należy do nikogo... bądź należy do każdego, zależy jak na to spojrzeć. Patrolując raczej na niego nie wchodzimy, trzymając się naszych granic, co nie znaczy, że nie możemy albo nie powinniśmy tam zachodzić. To też miejsce, w którym niczym dziwnym jest spotkać któregokolwiek z sąsiadów. W tym Cienistych, z którymi nie graniczymy od żadnej strony, możemy dostać się do nich wyłącznie przez Cztery Dęby.
Szli dalej — natknęli się na Samotny Kamień o płaskiej posadzce umożliwiającej kotu wykorzystanie kamienia do wygrzewania się na słońcu, kiedy to słońce rzeczywiście jest i nie stanowi miłego efektu wizualnego do skądinąd mroźnej pogody; następnie przeszli obok Bażanciego Gniazda, ledwo widocznego przez pokrywający je śnieg. Wówczas Łabędź skręcił, beztrosko przekraczając granicę Rzeki z ziemią Zgromadzeń.
— Chcesz się rozejrzeć? — zaoferował. — Klan Cienia jest w tamtą stronę, Grom jest tam... będziemy jeszcze wzdłuż niego przechodzić. No i same Dęby oczywiście, myślę że warte przyjrzenia im się z bliska.
A może i wspięcia się na nie, widoki z góry zapierały dech w piersi. Jednakże tego pomysłu nie wyartykułował na głos, niechętny wspinaczce jako takiej, co dopiero w wykonaniu siostrzenicy, której każdy wypadnięty włosek mógłby spokojnie przyprawić go o palpitacje serca. Wystarczy, że Lodowy Kieł zmarł przez niefortunny upadek z drzewa, nie chciał mieć wkładu własnego w ewentualną powtórkę z rozrywki.