Trening Posiniaczonej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Szkoda, że Siniak uznała treningowy czas za nieodpowiedni do podzielenia się szczegółami z "życia prywatnego", wszak Łabędź byłby bardziej niż chętny do porozmawiania także na tematy niedotyczące treningu. Zwłaszcza że już na samej rodzinnej płaszczyźnie wiele się działo (i z przykrością musiał stwierdzić, że nic dobrego... Bo nawet przed wsadzeniem narodzin syna Cykuty do worka z pozytywami miał pewne opory, w głównej mierze spowodowane troską o zdrowie psychiczne córki Tojad), toteż wyczucie, jak odnajdywała się w tym wszystkim siostrzenica, być może oddałoby mu nieco spokoju ducha. Albo wręcz przeciwnie, niemniej wychodził z założenia, że lepsza najgorsza prawda od najsłodszego kłamstwa. Otrzymawszy lakoniczną odpowiedź, powstrzymał się od naciskania na młodą, która faktycznie mogła nie chcieć rozmawiać i woleć w pełni wykorzystać czas przeznaczony na zdobywanie wiedzy. No, prawie się powstrzymał.
— Udało ci się pomówić ze Szponem? — zagadnął luźno w nawiązaniu do ich dawniejszej rozmowy.
Do Kociego Grzbietu nie mieli daleko, więc wkrótce znaleźli się na nim. Kocur odszukał spojrzeniem miejsce, w którym wychodziło więcej źdźbeł miękkiej trawy, aby gestem głowy wskazać je łaciatej. Skoro przystała na Kodeks, mogli sobie posiedzieć.
— Coś już o nim wiesz? — spytał, jako że od czegoś wypadałoby zacząć. — Kojarzysz jakieś zasady? Albo podejrzewasz, co może być w nim zawarte?