Trening Nagietkowej Łapy

[Nagietkowy Prześwit]

Nagietek krótko skinął głową, nim się zamyślił. Los bywa przewrotny, fakt.
Poczuł, jak ziewnięcie ciśnie mu się na usta – szybko więc zatopił kły w leżącym u jego łap wróblu. Nie chciał przecież, żeby mistrz pomyślał, że go nudzi. Po prostu... nieprzespana noc coraz bardziej dawała mu się we znaki. Dalej jednak uważał, choć z zauważalnym trudem. Położył po sobie uszy, słysząc o losie, jaki spotkał Ćmią Gwiazdę. Straciła wszystkie dziewięć żyć u dwunogów. Wszystkie. Dziewięć. Żyć. Przez jego ciało przeszły ciarki, a futro na karku lekko się zjeżyło.
– Straszne – wymruczał cicho pod nosem, nim podniósł wzrok na Łabędzią Gwiazdę. – Miała całe życie... ba, całe dziewięć żyć przed sobą, a straciła je przez dwunogów. Nawet nie chcę myśleć, przez co musiała przechodzić...
Zamilknął. Jeszcze zanim zaczęli rozmowę, miał mnóstwo pytań; teraz jednak wszystkie odeszły na dalszy plan, ustępując potrzebie snu. Czuł ciężar na powiekach, któremu z coraz większym trudem się opierał. Poczekał jednak, aż i point skończy swój posiłek.
– Mówię, zgodnie z umową – zaczął z lekkim uśmiechem. – Jestem... zmęczony. Jeżeli ci to nie przeszkadza, to pójdę trochę odpocząć. Zobaczymy się jutro? Na Kocim Grzbiecie?
I jeżeli Łabędzia Gwiazda nie miał żadnych uwag, Nagietek oddalił się do swojego legowiska – pomimo większego zmęczenia, to w trochę lepszym humorze niż jeszcze kilka godzin wcześniej.

/zt <3