Trening Posiniaczonej Łapy

[Łabędzia Szyja]

— Będziesz miała ku temu jeszcze wiele okazji — zapewnił. — Nierzadko obchodząc granice napotyka się patrol innego Klanu; nie każdy ma czas i chęci na rozmowę, ale też niczym niecodziennym jest przyjazna pogawędka.
A często nie trzeba było nawet oficjalnego patrolu, jak pokazywało mu jego osobiste doświadczenie. Ba, pewnie gdyby spotkał Roziskrzoną Noc w nieco bardziej służbowych okolicznościach, nie nawiązałaby się między nimi głębsza znajomość, ot, wymieniliby kilka nieznaczących słów i rozstaliby się w pokoju. Na pewno nie staliby się kompanami do sparingów na Ziemiach Niczyich, a przecież od tego się zaczęło.
— Hmm, nie, nie sądzę. Klany szanują pokój i nie chcą zatrząść jego posadami w imię niepotrzebnych potyczek, choć oczywiście zdarzają się sprzeczki mniejsze i większe; czasami trudno pohamować emocje i efekty są... różne. Ale nie przypominam sobie sytuacji, w której komuś stałaby się realna krzywda. Pomijając ostatnie wydarzanie na granicy z Klanem Wichru, oczywiście. To niechlubny wyjątek i, mam nadzieję, jedyny taki na długi czas. — Położył po sobie uszy. Nadal wysuwały mu się pazury na myśl o krzywdzie, jaka dotknęła Cykutę, mimo że wydarzyło się to kilka księżyców temu.
Całe szczęście, że to nie była norma. Zgoła przeciwnie, tamten incydent sięgał daleko od normy i zależało mu, by Siniak miała tego świadomość. Trzymanie się na baczności jest konieczne zawsze i wszędzie, ale nie ciągły strach o swoje życie.
— To co, przechodzimy dalej? — rzucił retorycznie i zamyślił się na moment, szukając fragmentu, na którym przystanęli. — O, to może cię zainteresować, tak odnośnie walk między Klanami: "honorowy wojownik nie potrzebuje zabijać innych, by zwyciężyć swoje bitwy, jest to dozwolone jednak w obronie własnej lub jeśli koty są wyjęte spod Kodeksu Wojownika". Jak to rozumiesz?