Trening Wydrzej Łapy

[Wydrzy Wąs]

Koleżanka to chyba dużo powiedziane, ale niech będzie. Najważniejsze, że Krzyk chociaż częściowo przeniosła swoją uwagę na kogoś innego, umożliwiając Wyderce niekoniecznie szpiegowskie, ale z pewnością psotne działanie.
– Sześć? – powtórzyła ze zmarszczonym nosem, wyraźnie się skupiając. Ptasię, całkiem dużo! No ale patrząc na pozytywy... – No dobra. Całą rodzinę wykarmię, to w sumie spoko.
Nawet jeżeli wojowniczka tylko sobie żartowała, to pstrokata i tak przyjęła wyzwanie. Nie uważała się za pępek świata, ale szczerze wierzyła w swoje umiejętności łowieckie; obecnie największym wyzwaniem wydawała jej się wizja przenoszenia aż sześciu piszczek... Ale to najwyżej zrobią dwie rundki, ha! Idealnie się składało, że miały dzisiaj odhaczyć porządny spacerek.
Zawiesiła wzrok na Krzyk, aż nie skinęła głową.
– Będę trzymać się z daleka, masz moje słowo – wymruczała. Niestety, miała przyjemność znaleźć się w pobliżu, gdy z Iskrą poszukiwały jej rodziny... Co też zniechęcało ją do zbliżania się w okolice Grzmiącej Ścieżki. Trzepnęła uchem. Nie szkodziło jednak lepiej poznać swojego wroga. – Ale kiedyś możesz mi pokazać potwora.