Trening Wydrzej Łapy

[Wydrzy Wąs]

Nie zależało jej na tym, by tu i teraz zobaczyć potwora, więc nie potrzebowała być jakoś specjalnie zachęcaną do kontynuowania spaceru, ale... Krzyk to wiedziała, co powiedzieć. Roztworzyła żółte ślepia, słysząc o Klanie Rzeki – i aż przyspieszyła kroku, chcąc czym prędzej przekonać się na własnych nozdrzach, czy faktycznie już z daleka będzie pachnieć rybą. No i... chyba coś w tym było albo miała dar przekonywania samej siebie.
Kiedy pomagała mamie w polowaniach, było już na tyle zimno, że wszelkie płazy zdecydowały się pójść spać – z przyjemnością więc nasłuchiwała żabiego rechotu, starając się też dojrzeć jakiegoś osobnika pomiędzy kamieniami; niestety, bezskutecznie. Idąc dalej, stopniowo oddalały się od szumiącej Rzeki, aż znalazły się wśród wysokich traw.
– Fajnie! Chociaż szkoda, że nie możemy podejść bliżej też tej wody. Klan Rzeki to wiedział, jak się ustawić! Ale nie ma co, na pewno złapię ci jakąś płoteczkę w Czarnym Ogonie! – wymruczała z przekonaniem, ocierając się o Krzyk. – Ale fajny taki spacerek. Miło wreszcie rozprostować kości!