Czaple Gniazda

[Deszczowa Pogoda]

Deszcz natomiast zupełnie nie spodziewała się, że spośród wszystkich kotów zobaczy właśnie swoje dziecko.

Szła po granicy, oddychała głęboko znajomym zapachem wichru i prawie udało się już jej powstrzymać łzy cisnące się do oczu, prawie ułożyła sobie w głowie formułkę, którą wypowie, gdy wpadnie na przechodzącego członka Klanu, kiedy w oddali zobaczyła Śnienie i natychmiast zapomniała o wszystkich tych pięknych planach.

- Śnienie! - wydusiła z siebie ledwo przytomnie. Rozpłakała się natychmiast, niekontrolowanie. Przyspieszyła kroku, aż wreszcie, gdy oddzielała je jedynie długość drzewa, zatrzymała się i wyciągnęła przed siebie łapy, tak, żeby móc objąć córkę i przytulić pysk do jej długiego futra - jeżeli ta tylko będzie chciała. - Śnienie, kochanie, skarbie, moje słonko - powtarzała jak mantrę, dławiąc się od płaczu. Na Gwiazdy, tak tęskniła za tym dotykiem, tym zapachem. Tak bardzo, że tej tęsknoty nie pomieściłaby całe morze.