Trening Posiniaczonej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Ha, czy bezgwiezdni już tego nie robią było pytaniem, które Łabędź sam wielokrotnie sobie zadawał. Nic na to nie wskazywało, tylko czy cokolwiek zapowiadało incydent z Paprociową Łapą? W pewnym sensie tak, z tego, co udało mu się dowiedzieć po czasie, terminator wysyłał pewne... niepokojące sygnały, ale nie było to nic wykraczającego ponad normę. Niepokojące sygnały w ilości mnogiej docierały ze wszystkich stron, inna kwestia, co oznaczały w praktyce. Te wiążące się ze sferą zmarłych szczęśliwie znajdowały się w mniejszości.
— Nic nam na ten temat nie wiadomo, od tamtej pory to ucichło; może bezgwiezdni odpuścili widząc, że jesteśmy skłonni połączyć siły w walce z nimi. A może czekają w mroku na odpowiedni moment. — Nie oszukujmy się, druga opcja brzmiała realistyczniej. Czy żywi, nawet współpracując, daliby radę mieszkańcom Ciemnego Lasu? Co mogli im zrobić? Mieli jakiekolwiek szanse w tym starciu? Łabędź chciał myśleć, że tak. Nie byli przecież sami, na własne oczy widział, jak Mroźny Nos przybył im na ratunek. Mimo to wstrzymałby się przed nadmiernym optymizmem. Wojna, niechby wygrana, zawsze niosła za sobą straty. — Dlatego powinniśmy mieć oczy i uszy szeroko otwarte, zwracać uwagę na nasze otoczenie, na sny. W granicach rozsądku, oczywiście, nie ma zaraz co wszczynać paniki. Gwiezdny Klan nad nami czuwa.