Trening Posiniaczonej Łapy

[Łabędzia Szyja]

To było wszystko, co na ten dzień zaplanował, tak też skoro siostrzenica nie miała więcej pytań ani kwestii do obgadania, zaproponował powrót do Obozu i wrzucenie czegoś na ruszt. Przez kolejne wschody słońca będą utrwalać Kodeks, choć prawdopodobnie w miarę oswajania się z tematem, zaczną wracać do niego przy okazji wykonywania innych czynności — jak patrolowanie, na przykład. A niebawem, tego Łabędź był pewien, Siniak nauczy się recytować poszczególne punkty we śnie. Nie żeby był zatwardziałym miłośnikiem Kodeksu Wojownika, jednak musiała go znać i musiała znać go dobrze. Pewnie jeszcze dłuższy czas po tym, jak go zabraknie, ona będzie kultywować tę wiedzę wśród młodych, uczących się kociaków i terminatorów.

***

Pora zielonych liści nadeszła z wielką mocą. Za dnia nie brakowało promieni słonecznych ogrzewających futro i gotowych rozpalić łysą skórę do czerwoności, ciepłe noce zaś zezwalały na spanie w innej pozycji niż ciasny kłębek zwinięty w legowisku z mchu. Idealna pora na naukę łowienia, jeśliby jego pytać o zdanie. I właśnie w to zagadnienie chciał dziś wprowadzić córkę Ciemnej Mordki, jednak póki co czekał na nią cierpliwie, umilając chwile oczekiwania rozglądaniem się po Kocim Grzbiecie. Trenowali długo, od pewnego czasu nie miał nic przeciwko, by na miejsce treningu przychodziła sama. Niedługo całkiem będzie musiał wypuścić ją spod swoich skrzydeł, prawda? Coraz więcej wiedziała, coraz więcej potrafiła. Widział, słyszał i czuł jej narastającą gotowość do mianowania, aczkolwiek przyznawał to przed sobą dość niechętnie. Bał się zmian, jaki niósł za sobą koniec ich wspólnego szkolenia, ale świadomy zgubności pewnych zbyt bliskich mu torów myślowych, odrzucał je na bok. Starał się być lepszy. Być rozsądny. Dać jej należytą przestrzeń i po prostu cieszyć się danym im czasem.