Samotne Jodły

[Jaśniejący Płomień]

Płomyk z kolei oszczędza sobie snucia nadmiernych rozważań na temat kruszejącej relacji z siostrą, podświadomie odpychając od siebie te równie nieproduktywne, co przykre myśli. Tym bardziej, że informację, że coś między nimi nie gra, tylko zgrzyta przy każdym ruchu, zawdzięcza intuicji, z której ciężko wyciągnąć suche fakty. Na zewnątrz wszystko wydaje się poprawne, i chociaż bury z reguły gustuje się w poprawianiu tego, co niedoskonałe, akurat w tym jednym jego wszelkie ingerencje zdają się przynosić odwrotny skutek. Umiejętności interpersonalne nigdy nie były jego mocną stroną.
Koncentruje się na zadaniu do wykonania, to jest: na patrolu, doceniając ciche towarzystwo Iskry. Ciche, dopóki jego lustrzane odbicie nie wydaje z siebie dźwięku.
- Hm? - W pierwszej chwili nie wie, do czego ona pije i dlaczego miałby interesować się niekompetencją sąsiadów, ale nie mijają dwa uderzenia serca, jak coś w jego głowie wskakuje na odpowiednie miejsce. - Tacy jak oni się nie zmieniają. To ten typ, co lubi żyć z dnia na dzień, jak samotnicy, udowadniają to na każdym kroku. Nic mnie na patrolu wzdłuż ich granic nie zdziwi. Hm, to mi przypomina - jakiś czas temu spotkałem twoją znajomą.
Zerka na nią z ukosa.