Trening Posiniaczonej Łapy

[Przepiórcza Pieśń]

Czy spodziewała się czegoś innego? Właściwie nie, jednak przecież powiedziała Szponowi, że też zapyta o to Łabędzią Gwiazdę. I dostała dokładnie taką odpowiedź, jakiej mogli się oboje spodziewać, nawet jeśli jej kolega całkiem niedawno starał się jeszcze wymyślać scenariusze, w których prawda miała się okazać zupełnie inna.
Skinęła głową, wiedząc, że dalsze dopytywanie akurat o tą sprawę nic nie da. Najwyraźniej zupełnie nikt w klanie nie miał pojęcia co się z nim stało. Czy może ktoś poza Rzeką mógł mieć jakieś informacje? Jakieś obce koty, które z nim rozmawiały, spotkały go gdzieś? Pewnie istniały na to szanse, ale świat był zdecydowanie zbyt wielki, by przepytać ich wszystkich, szczególnie, żeby dał to zrobić ktoś taki jak ona.
- Mam nadzieję, że niedługo wróci… – Nawet jeśli nie było go tutaj, wierzyła całkowicie, że brat wciąż żył. Może został gdzieś uwięziony, zgubił się, znalazł jakieś inne towarzystwo, z którym postanowił zamieszkać… Ale gdzieś tam był i mógł powrócić każdego dnia.
Pewnie należało zmienić temat na coś lepszego. Jedno z pytań, które chciałaby zadać wciąż wydawało się być zbyt trudne do wypowiedzenia, ale może inne mogło szybko wypaść z jej pyszczka.
- Mogłabym dostać na mojej ceremonii jakieś całkiem inne imię? To, które mam teraz jest trochę… dziwne. Jeśli to oczywiście nie problem. – Jeśli Szczerbatek takie otrzymał (a później je stracił), to czy i ona by nie mogła? W przeciwieństwie do niego jednak, raczej nie chciałaby takiego, które dzieliłoby pierwszy człon z kimś w innym klanie, to byłoby dziwne.