Trening Króliczej Łapy

[Jaśniejący Płomień]

No i jest; wojownik dostrzega znajomą sylwetkę zbliżającą się ku niemu. Nadstawia uszu i podnosi się z siadu, na przywitanie kiwając krótko głową.
- Dobry - wydaje z siebie mruknięcie, po czym taksuje kocurka wzrokiem. Zmienił się od czasu ich ostatniego treningu. Wydoroślał, przynajmniej zewnętrznie. I nieco mniej sprawia wrażenie kogoś, kto wzdrygnąłby się na widok własnego cienia. - Mnie nic nie musisz wynagradzać, ale twojej matce by się przydało. Dziw, że nie wyłysiała ze zmartwienia. - Kogo on próbuje oszukać, Lawendowa Gwiazda zapewne jest w siódmym niebie, że jej syn wrócił w jednym kawałku. Że w ogóle wrócił. Kwestia jego zaniedbanego treningu czy klanu pozbawionego obiecującego młodego terminatora to śpiewka przeszłości, której melodii przywódczyni nigdy nie zapamiętała, ani do której nie będzie wracać w formie jakichkolwiek wyrzutów - prędzej jemu wyrośnie drugi ogon. - Co się z tobą działo tak właściwie?
Stawia na dwunożnych, jako że Królicza Łapa nie należał do nadmiernie odważnych czy poszukujących przygód terminatorów. Ewentualnie na opłakane w skutkach spotkanie z drapieżnikiem. I choć ze względów... lojalnościowych wolałby usłyszeć którąś z tych dwóch wersji, pod względem treningowym lepiej by było przekonać się o ukrytej potrzebie eksploracji, jaka blisko obieg pór temu poprowadziła kłapouchego poza ziemie klanu. Ex-pieszczochowi trudniej wrócić do życia w dziczy.
- Zacznijmy od kodeksu, ciekaw jestem, ile z niego wciąż pamiętasz. - To mówiąc, ponownie zasiada na zeschłej trawie, gestem ogona zapraszając Króliczą Łapę do tego samego. Na porządny wycisk przyjdzie czas, póki co Jaśniejący Płomień chce rozeznać się w sytuacji.