Zielony Pagórek

[Oszroniony Patyk]

- Brzmi spoko - przyznał jej, nie tylko słowami, ale i kiwnięciem głowy. Jeśli tylko by miał szansę posłuchać tego jak Świt śpiewa jakąś konkretną piosenkę, byłoby... no, miło. I być może faktycznie z jego pomysłu kotka będzie mieć jakąś wspaniałą karierę śpiewacką?!
Potem chwila ciszy. Uh, owszem, owszem, miała rację. Mama go na pewno kochała, a on był nie do zastąpienia... ale... no...
- Wiem, ale to zwyczajnie... przykro mi się takich rzeczy słucha. I jak ktoś mówi mi to, i to tak, nie jak my sobie między sobą teraz, to czuję się jakoś dziwnie... jakbym robił super-wielki problem tym, że mój rozmówca w ogóle musi być w moim towarzystwie... - skrzywił się lekko. Powinien mówić praktycznie obcemu kotu takie rzeczy? - Ten... drugi, mówił że ja jestem nie do zastąpienia. Że myślę i w ogóle... nie wiem, to wszystko było dość dawno temu, ale... jakoś mi zostało w głowie. Szczególnie, że mój mistrz chce sobie z tym konkretnym kotem pogadać o tej sprawie i jakoś mnie to stresuje. Nie chcę, żeby miał kłopoty przeze mnie...