Trening Kurzej Łapy

[Kurza Łapa]

Kumaty? Pysk Kury skrzywił się nieco, kiedy jego mózg automatycznie skojarzył to słowo z płazami, z którymi to nie miał najlepszych układów. A przynajmniej, na ten moment jego życia, z jednym. Zanim jednak zdążył w pełni wsiąść do swojej łódeczki,zbudowanej z paraliżu analitycznego i irytacji, aby odpłynąć na dalekie wody szaleństwa, gdzie pewnie doszedłby do wniosku, że Krzyka go tu obraża, Mistrzyni ukróciła ten precedens, mówiąc dalej. Kurak skupił się na jej słowach, na końcu, w myślach powtarzając wymienione części ciała. Brzuch i gardło. Uszy i ogon. Podciąć łapę, albo... Uderzyć z główki? Jeden z kącików Kurzej mordy uniósł się na chwilę ku górze w reakcji na te słowa.

- Myślę, że mój łeb jest wystarczająco twardy... - rzucił, ale urwał zanim dodał, że "twardy jak najtwardszy głaz", bo brzmiało to trochę jak obelga swojej własnej inteligencji. A Kura wiedział, że nie jest głupi. Potrafił zapamiętać wszystko co usłyszał i lubił dowiadywać się nowych rzeczy. To, że emocjonalna inteligencja nie szła z tym w parze, to już była zupełnie inna historia. - Dobra... Walczyłaś już z jakimś drapieżnikiem? - Zagadnął łypiąc na kocurzycę oliwkowymi ślepiami, gdy ta skończyła wykład i kiedy był pewny, że przyswoił sobie wszystkie informacje. Czy będzie w stanie je wykorzystać, kiedy złość zaćmi mu umysł, to już po raz kolejny, materiał na inną bajkę.