Medyczny trening Harmonijnej Łapy

[Poeta]

Poeta w trakcie swojej krótkiej wyprawy mentalnie przyszykował się na naprawdę trudne wyzwanie: potrzebę złowienia królika i wyciągnięcie z niego jakiejś wnętrzności, zdobycie miodu, zrobienie ogromnych zapasów mysiej żółci czy... Cokolwiek Cisowi przyszłoby do głowy. Zamiast tego jednak, pod łapy przytoczył mu się niewielki kamyczek. Poeta lekko popchnął go łapą, by ten poturlał się z jednej do drugiej. Uśmiechnął się. Była to fajna zabawka i odpuścił sobie dramatyzowanie, bo co przecież można wyleczyć w kamieniu.
Zadarł głowę na słowa mistrza i wyszczerzył zęby. To był... Bardzo uroczy pomysł. A nawet jeśli brzmiał głupio i dziecinnie, miał wrażenie, że będą przejmować się tym tylko terminatorzy, którzy zgrywają, że są niesamowicie dorośli. Reszta uśmiechnie się słabo w swoich opatrunkach i podziękuje. - Cisie, to bardzo dobry pomysł! - zgodził się z mistrzem. - Rzeczniacy powinni go polubić, musimy go przywrócić - mruknął i ostrożnie zaczął turlać kamyczka do swojej norki. Jego pierwsza dekoracja do nowego legowiska. Pamiątka po jego pierwszym dniu treningu.
- Dziękuję! Do zobaczenia jutro!

następny dzień

Poeta zjawił się w umówionym miejscu o umówionej porze i z podekscytowaniem rozglądał się za mistrzem. Nudne i najgorsze (chyba gorsze od mysiej żółci może być tylko zaleczanie kotów w skrajnych przypadkach) mieli za sobą. Co dzisiaj?