Trening Kurzej Łapy

[Kurza Łapa]

Czując uderzenie w bark, oliwkowe ślepia powędrowały ponownie na czarny pysk. Pytanie kocurzycy było nieomal filozoficzne. Bo czy wiedziałby wtedy, jako sześcioksiężycowy kociak, że nie chce być trenowany przez jakiegoś Powoniącego Wypłosza? To tak jakby ktoś zapytał, czy nie byłoby mu przykro, gdyby się nie urodził. Gdyby zamiast tego zapytała, czy teraz chciałby zmienić mistrza, to odpowiedź byłaby dla niego oczywista. Nie chciał. W końcu się dogadywali i gdyby był bardziej emocjonalnie rozwiniętym egzemplarzem, może nawet pokusiłby się o stwierdzenie, że w jakiś sposób kumplowali. Ale tego oczywiście nie powie na głos.
- Weź, bo jeszcze mi coś uszkodzisz - rzucił zaczepnie, odkładając na chwilę piszczka na ziemię i wykorzystał moment, aby potrzeć łapą powiekę. Zmęczenie, o którym nieomal zapomniał przez aktywny trening, teraz powoli zaczynało o sobie ponownie przypominać. - Słuchaj Krzyka, nie sądzę, żeby to była twoja wina, dobra? Jeżeli ci to poprawi nastrój, to mogę ci powiedzieć tyle: bachory kręcą się pod łapami. Tak już bywa, że się jakiegoś niechcący trzepnie. A ty nie jesteś jednym z tych, które chciałyby zrobić kociakom krzywdę.