Zielony Pagórek

[Świtające Niebo]

W życiu Świt działo się ostatnio dużo. No, może nie aż tak, choć wyznanie uczuć dwóm kotom w niedługim odstępie czasowym to jednak coś. Szczególnie, że obie interakcje kosztowały ją wiele uczuć i pogmatwanych myśli. Azalia szczęśliwie jej wybaczył, ona powoli zaczynała odstawiać to w niepamięć i starać się żyć jak zwykle. Kura to była bardziej skomplikowana sprawa. Właśnie też z tego powodu rdzawa wybrała się na spacer.
Szła żwawo wzdłuż umownej granicy, rozglądając się za kwiatami, które byłyby godne wybrankowi jej serca. Wiedziała, że pręgus może niekoniecznie się nimi zadowolić, ale póki co sama nie rozumiała kocura ani nie dotarła do tego, jak wpływa na jego charakter. Może wewnętrznie bardzo je lubi? A kimże byłaby Świt, gdyby nie spróbowała?
- Dzień dobry!! - przywitała się wesoło, podbiegając do dziwnie znajomego czarnego pyszczka. - Też jesteś na spacerze? Widziałeś tu może jakieś kwiaty? Potrzebuję czegoś łał! Jestem Świt! - uśmiechnęła się szeroko.