Medyczny trening Harmonijnej Łapy

[Poeta]

Barwna Woda.
Czuł, że to imię powinno mu coś mówić - nie mówiło mu jednak nic. Były medyk Klanu Rzeki musiał mieć naprawdę ogromne zasługi w życiu nie tylko Cisa, ale i w życiu całego Klanu i wielu innych kotów, skoro jego grób wyglądał na taki zadbany i tak dobrze o nim mówiono. Poetę zastanowiło, czy on kiedyś zostanie złożony w ten sam sposób go ziemistego grobu i czy w ten sam sposób będzie o nim mówił jego przyszły uczeń.
Przeniósł zielone oczy na Cisa i ocenił go w duchu. Czy mógłby być dla Poety wsparciem? Już był. Kiedy ten się stresował, Cis zawsze dawał mu czas i miejsce, by się uspokoił. Nie robił roboty za niego, a jedynie lekko pomagał mu w niej, instruował go, by Poeta się wszystkiego nauczył. Uczył go jak być medykiem i kotem jednocześnie, nie zamykają furki na żadną z opcji.
- Myślisz, że też mógłbyś mi kiedyś pomóc z moją pierwszą miłością? - spytał cicho. Zabrzmiało to dziecinnie. Nie oczekiwał z resztą, że sam trening zejdzie na taki tor i że wejdą na prywatną sferę własnego życia. Cisa i Poetę różniło tak wiele: prawie pięćdziesiąt księżyców, podejście do życia, charakter, rodziny, pochodzenie, a jednak wciąż potrafili się dogadywać. Kocur nie twierdził, że już teraz znalazł sobie kota, w którym mógłby się zakochać i że właśnie teraz pałał do ów przystojności, jednak... Komfortowe było myśleć, że zawsze znajdzie dodatkowe ramię i bark do wsparcia. - Albo że ja mógłbym jakoś pomóc tobie? Nie, przepraszam, zbyt prywatne, nie powinienem o to pytać. - wymamrotał pośpiesznie.
Wszystko to takie odległe. Miłość. Związek. Bycie medykiem. Śmierć Cisa.
Wrócił patrzeć na maki i grób Barwinka. Wysłuchał słów mistrza i zastanowił się. - Cisowa Gałązko? Wiem, że byliście blisko... Ale to nie twoja wina, sam to mówisz. Nie trudź się tym - odbił wzrokiem w przestrzeń nigdzie przed nimi. - Też tak kiedyś myślałem. Kiedy mój dom płonął i miałem mało księżyców byłem na siebie zły, że nie uratowałem wszystkich. Mojej rodziny i bliskich. Ale później zrozumiałem, że... Nie byłem w stanie. Choćbym chciał - wrócił do Barwinka. - Nie mogłem. Rozumiem Cisie, kiedy ugryzie cię pszczoła, pobiegnę na drugi koniec lasu po lek. Ale czy ty rozumiesz mnie? Dałeś z siebie wszystko. Wiem to.
Nie wiedział. Ufał swojej intuicji.
- Czy... Myślisz, że są zioła, które działają na stres? Na strach? - spytał się powoli mistrza. Jego słowa miały sens i czuł, że ukuły go gdzieś w sercu. Patyk potrzebował takiej pomocy a Poeta nie miał pojęcia, jak mogłaby ona wyglądać.