Medyczny trening Harmonijnej Łapy

[Poeta]

A jednak. W Cisa nie warto wątpić.
Poeta rozejrzał się po dwóch grobach, grobach rodziców Cisa. Dziwnie było myśleć, że liliowy też mógł być kiedyś w jego wieku, przeżywać podobne rozterki jak on... Jak dawno stracił rodziców? Było to w spokojnych warunkach czy skumulowało się to z tymi złymi? Kocur zamrugał i schylił łeb, nie wiedząc, jak inaczej może okazać współczucie medykowi bez odzywania się. Nie czuł się na siłach, by prawić długie monologi.
- Oh - odetchnął z ulgą i posłusznie wetkną fioletowe rośliny do kopczyka. Tatowie żyli, tego był pewien. Czy zajrzą do Klanu Rzeki? Miał nadzieję, że Raniuszek kiedyś do nich przyjdzie i wróci z tych swoich dalekich wypraw.
Przyjrzał się kolejnemu kopczykowi. Była medyczka Klanu Rzeki. I Poeta teraz pnie się, by zająć jej miejsce. Jakim prawem? Czy Poeta w ogóle będzie w stanie ją zastąpić?
Zawirowało mu w głowie. Znalazł na łące jeden z kwiatów, inny, ale tak samo niebieski i dorzucił go do kopyczku Rybołów. Srebrny kocur też wierzył w to, że kotka wróci do obozu i nie miał zamiaru opuszczać mistrza w tej myśli. - Myślisz, że przyjdą do nas wspólnie? - zamrugał do mistrza.