Medyczny trening Harmonijnej Łapy

[Poeta]

No tak. Profesja medyka jest tą, która nie wybacza błędów. Żadnych.
- Spać - skwitował. I zaśmiał się.
Posiadał ogromną wiedzę. Przestał liczyć, może trzydzieści ziół już znał. Z ilu? Wolał nie myśleć. Dzisiejszy dzień był wyczerpujący, ale bardzo edukacyjny. Dał radę. Przebrną, miał wrażenie, przez najdłuższą część historii. Co teraz? Ile im tego zostało? Skoro Cis tak uroczyście to ogłosił, to znaczy, że musieli zbliżać się do końca, i ów koniec najprawdopodobniej nastąpi szybciej, niż by się tego spodziewał. Kiedy to minęło? Przecież niedawno rozpoczęli trening!
- Jestem wyczerpany, ale... - wziął głęboki oddech. Głowa zaczynała go już boleć od tego nadmiaru wiedzy. - Gotowy. Gotowy - powtórzył. Chciał, żeby to wybrzmiało. - Cieszę się, że uczę się pod twoim okiem. Cieszę się, że spytałem się ciebie wtedy o miejsce terminatora i że jesteś moim mentorem.
Cis mu odpowiedział i Poeta, zadowolony poszedł spać. Prosto do łóżka. Tak go to wyczerpało

***

Przeczuwał, że jego następny dzień treningu będzie też jego ostatnim. No bo co mogli omawiać? Ziół nie była nieskończona ilość. A wątpił, żeby Cis przyłożył taką uwagę do czyszczenia legowisk i pielęgnowania futer pacjentów. Wałęsał się po lecznicy i szukał jakiegoś zajęcia. Oczywiście, że liczył na kolejną dawkę wiedzy. Odsuwał na bok myśl, że już zaraz koniec. Wciąż nie wiedział, czy wypada wierzyć w gwiezdnych, co będzie później, jak zostanie medykiem... To później. Na razie żyjmy chwilą.