Medyczny trening Harmonijnej Łapy

[Poeta]

Przełkną ślinę. - Nigdy.
Nie miał zamiaru nikomu proponować czegoś takiego. Nigdy nie wie, jakie tak naprawdę mają zamiary koty. Rola medyka to duża, duża odpowiedzialność. Ciągle się o tym przekonywał. Nie wahał się powiedzieć tego mistrzowi poważnie. Propozycja mogła kiedyś zadziać się w przyszłości, jednak kocur miał wrażenie, że wtedy będzie już na tyle doświadczony pod każdym kątem, że da sobie radę.
Przy następnym pytaniu bez namysłu odpowiedział: - Tak - ponieważ oparzenia były raną jak każda inna, po prostu nie spodobało mu się, jak Cis skierował wtedy do niego pytanie. Zaraz pożałował wcinania się w słowo, ponieważ...
O wschodzące słońce!
JUŻ JUTRO?! Za szybko, zdecydowanie za szybko. Zbyt prędko. Poeta miał przemyśleć to wszystko do tego czasu, a miał przemyślane: nic! Równe zero! O wschodzące słońce!
Mianowanie? Zachwiał się. Mistrz musiał widzieć jego konsternację, którą starał się zamalować sztuczną ekscytacją i tym, że po prostu nie wie, jak to będzie wyglądać. Nie mógł przecież przyznać się, że nie jest mitycznym wysłannikiem od Gwiezdnych i że właśnie zawodzi swojego ukochanego mistrza.
Kiwnął głową, żeby poszli dalej. Oj, nie będzie spał dzisiejszej nocy. Nie będzie.