Trening Harmonijnej Łapy

[Poeta]

Och, gdyby tylko Patyk powiedział część swoich myśli na głos. Gdyby tylko Poeta mógłby mu powiedzieć, jak bardzo lubi patrzeć na kocura, jak lubi jego wygląd, jak niepokoi go jego chudość i jaki mętlik tworzy się w jego głowie, gdy błękitnooki pojawia się w okolicy. Gdyby tylko.
- No dobrze - zgodził się, w połowie chętnie, w połowie nie. Był zadowolony, że wreszcie ruszyli z treningiem i miał mistrza, którego faktycznie polubił. Miał Cisa, przyjaciół, cel, wszystko. Jego życie powoli zaczęło wychodzić na prostą. Zanim się rozeszli, Poeta zatrzymał kocura na chwilę i uśmiechnął się do niego. - Dziękuję za dzisiaj. Czekam na jutro - mruknął szczerze, bo istotnie świetnie się dzisiaj bawił. - Mówiłem ci kiedyś, jak lubię spędzać z tobą czas? Nie? Lubię spędzać z tobą czas.
Po tym wreszcie dał mu odejść.

***

Następny dzień, następny cudowny trening. Poeta tak się ekscytował, że grubo przed czasem zaczął się szykować i czekał na Patyka drugie tyle. Nie przeszkadzało mu to. Kąpał się w słońcu lata, bo wiedział, co to oznacza. Gdy kocur wreszcie się zjawił, pognał do niego rozradowany.
- Dzisiaj nauczysz mnie pływać! - pisnął. Wskazał końcówką ogona na słońca. - I nawet nie waż mi się tego odmówić! - zażartował.