Trening Harmonijnej Łapy

[Oszroniony Patyk]

Z nim u boku... Och, Poeta albo był szalony, albo zwyczajnie sobie żartował! Patyk posłał mu lekki uśmiech, w ramach podziękowania, w głowie samemu z siebie kpiąc. Nie był nikim, kto mógłby pomóc, komukolwiek. Nie dlatego, że nie chciał, ale co on mógł? Poza stosem wiedzy, nie miał siły, stres tylko utrudniał pracę... a tego, akurat, miał w nadmiarze. Przecież praktycznie co dzień, kolejne zmartwienie pojawiało się w jego głowie, szczerze kopiąc mu humor doszczętnie. Teraz, chociaż nie miał się o co martwić tak zwyczajnie - to i tak - czuł się nieco niepewny, widząc jak Poeta wchodzi do wody i zaczyna przebierać łapami. Nie był głęboko, chwała Gwiezdnym, bo w ten sposób na pewno nie udałoby mu się zrobić zbyt wiele...
Gdy wyskoczył, Patyk przymknął delikatnie oczy, chroniąc się tym samym od pojedynczych kropelek wody, które uderzyły o niego. Na propozycję... wziął głęboki oddech. Faktem było, że w taki upał na pewno chociażby brodzenie w wodzie mogłoby mu pomóc. Mlasnął cicho pod nosem, machnął głową. Wejdzie. Nie musiał tego oświadczać na głos.
Z taką różnicą, że w odróżnieniu od Poety, robił to spokojniej. Stanowczości w jego krokach nie było w ogóle, ale to nic nowego. Patyk już po prostu taki był. Wybił się od dna dopiero w chwili, gdy poczuł, że jedna z łap już go nie sięga.
- Spokojniej - polecił mu, w końcu przerywając ciszę ze swojej strony. Przepłynął nieco dalej, tak, żeby móc być teraz pysk w pysk z nim. - Musisz nimi ruszać tak, jakby... no, lżej. Um, to jak nimi ruszasz teraz jest lepiej, bo nie jest tak szybko jak wcześniej, ale musisz się skupić na tym jak czuć wodę wokół ciebie. Musisz z nią płynąć, a nie się przez nią przedzierać.
Jakże ujęte! Ale to prawda; próba bycia ponad wodą, kiedy było się w niej, na pewno nie będzie sprzyjać w pływaniu.