Trening Harmonijnej Łapy

[Poeta]

No i się udało. Patyka do wielu rzeczy wystarczyło po prostu zachęcić, by to zrobił. Poeta obawiał się tylko, żeby nie wypchnąć kocura daleko za swoją strefę komfortu, żeby go nie znienawidził.
Gdy obaj zanurzyli się w wodzie, poczuł się odrobinę pewnie. Biorąc pod uwagę różnice w ich wadze i wzroście, z pewnością Patyk miałby poważne problemy, gdyby Poeta zaczął się topić. Mistrz mógłby go co najwyżej uspokoić głosem albo pobiec po pomoc do obozu, jednak srebrny się tym nie martwił. Wystarczy mieć trochę zaufania w sobie i szczęścia.
Wykonał polecenie. Uspokoił się. Skupił się na oddechu i na rytmicznym, mocnym odbijaniu łapami wodę. Głowę trzymał wysoko, jednak chlapnięcia spryskiwały mu pysk. Wciąż było dość płytko, jednak nie topił się. - Męczące - stwierdził z uśmiechem, gdy mistrz podpłynął ku niemu. Jego oczy wyglądały jak woda i bardzo przyjemnie się w nie patrzyło.
Poprawił się. Zamiast mocnych uderzeń, postarał się być odrobinę bardziej łagodny. Wdech i wydech, jakby szedł przez wodę. Wyczuł opór i starał się zrobić tak, by tylko leciutko na niego działać, a nie robić to z całych sił. Powoli, powoli zaczynało mu to wychodzić. Czy pływanie mogli już sobie odhaczyć?