Trening Harmonijnej Łapy

[Poeta]

***

Dni były dniami i Poeta nie mógł o nich mówić zbyt wiele. Chorzy, Cis, zioła, lecznica, okazjonalne rozmówki z kim popadnie. Życie medyka przypadało mu do gustu. Naprawdę dobrze się w nim czuł.
Drżał na myśl przed następnym treningiem. Ostatnio rozeszli się w naprawdę dobrych humorach, przynajmniej Poeta się tak czuł. Byli umówieni na cały dzień wspólnych spacerów i długich rozmów, mógł spędzić czas z Patykiem. Ostatnio zauważył, że jego dni zostały posortowane na dziwny harmonogram: liczył je na przed spotkaniem Patyka, dwa dni po spotkaniu Patyka, za dwa dni spotkanie z Patykiem... I tak to szło. Dzień spotkania z Patykiem oznaczał, że musiał się porządnie wyszykować i wymyć. Istotnie, na dzisiejszy trening zerwał się z legowiska wcześniej, porządnie wyczesał, a nawet zajął się porządkowaniem bardziej przyjaznych zapachem ziół, jak stokrotka czy rumianek.
- Patyk! - zawołał do mistrza z daleka, gdy dotruchtał do wyznaczonego miejsca. - Wschodzące słońce, jak ty ładnie dziś wyglądasz! - zorientował się, że może mówienie tego na głos nie było dobrym pomysłem. - Twoje oczy... Ładnie pasują dziś do nieba, wiesz? W lato niebo zawsze jest ładniejsze. Błękitniejsze. Żywsze. Jak twoje oczy - wyjaśnił pośpiesznie, choć w zasadzie uznawał kocura za ładnego w ogóle. Odsunął wzrok na bok. Nie chciał, by mistrz uznał go za oceniającego czy gapiącego się.