Samotny Kamień

[Wydrzy Wąs]

Bardzo się ucieszyła, gdy wreszcie dojrzała jakąś sylwetkę – nie, nie jakąś, bo wesołą i rozluźnioną, z przyjacielsko uniesionym ogonem. W końcu nie byłoby nic gorszego niż trafienie na jakiegoś skończonego gbura o lisim sercu – chociaż i to nie było przesądzone, w końcu pozory mogły mylić, ale Wyderka zdawała się o tym nie myśleć, nie teraz, bo uśmiechnęła się szeroko i zwinnie zeskoczyła z kamienia.
Przeciągle się rozciągnęła, jakby zwlekając z odpowiedzią, zanim wyprostowała się i spojrzała prosto w oczy rudej kotki.
— No, na ciebie! — odparła bez zawahania.