Trening Harmonijnej Łapy

[Poeta]

Poeta czasami nie mógł odpędzić się od zapach ziół. Świadomie pisał się z resztą na to, gdy przysięgał przed Cisem na bycie medykiem. Zioła to teraz część jego życia, jego zapachu, i oby zostało tak do śmierci. Jego legowisko, przez to, że również było odnogą Królikarni, przesiąkło zapachem ziół i tak. Czy chciał, by pachniało jeszcze mocniej? Wątpił w to. Jego nozdrza znacząco uodporniły się na znaczą część składziku, jednak nie na wszystko.
- Czasami mam dość ziół - odparł z szerokim uśmiechem.
Nie mówił zbyt wiele. Lubił spędzać czas z Patykiem, po prostu słuchać jego głosu. Nie chciał w nim nawet sensu; głos kocura był po prostu kojący, prawie tak samo dobrze jak wrzosowo-wietrzny zapach Nowego Świtu.
- Tak będzie czuję. Mam wrażenie, że nie ważne co bym robił, jeśli mam ciebie u boku, wszystko będzie dobrze.