Obgryzione Drzewa

[Wyjąca Wilczyca]

Instynktownie wyczuła pewną zmianę w jego zachowaniu, ale nie wiedziała jeszcze co może ona oznaczać, czy był to dobry znak, a może wprost przeciwnie? W każdym bądź razie coś musiało być na rzeczy, bo chociaż Strumyk nie pokazał po sobie tego wprost, to znała go jednak na tyle, by dostrzec pewne subtelne sygnały zdradzające jakiś bliżej nieokreślony niepokój. Sama też nie była w tym momencie spokojna, próbowała nastawić się psychicznie na to, co ma nastąpić, ale im bliżej był ten moment, tym trudniej było jej zebrać myśli i wypuścić je na zewnątrz w postaci słów. Może jednak powinna wpleść jakieś kwiaty w futro, żeby czuć się pewniej? Słysząc pytanie dotyczące kary westchnęła cicho.
- Niestety jeszcze nie. – odparła. - Ale może już niedługo Wąż ją ze mnie zdejmie, naprawdę bardzo ciężko pracuję, żeby się zrehabilitować. – dodała od razu nie chcąc brzmieć smętnie. Mówiła szczerze, przez cały czas dotrzymywała danego słowa, trzymała się z daleka od Gałązki pozostawiając jej mnóstwo przestrzeni, wypełniała wszystkie obowiązki zarówno terminatora jak i wojownika w takim zakresie w jakim umożliwiała to jej kara, wychodziła i wracała zawsze tylko z patrolem i w umówionym czasie, a nawet gdy się od niego oddzielała, by pomówić tak jak teraz ze Strumykiem pozostawała w jednym miejscu zgodnie z tym, co obiecała pozostałym towarzyszom patrolu. Od tamtej chwili ani razu nie okazała również cienia agresji, nawet gdyby jakikolwiek kot ją zdenerwował. No i oprócz tego wszystkiego porozmawiała z Nurtem, aby wesprzeć Krzewiastą Łapę w realizacji jej marzeń. Ta sama rozmowa sprawiła także, że na nowo zapragnęła spróbować powiedzieć rzecznemu wojownikowi o swoich uczuciach do niego. Wstrzymała się jednak zauważając wspomniany niepokój, a może to nie był dobry moment? Być może kocur miał jakieś zmartwienie i stąd to lekkie spięcie w jego zachowaniu? Postanowiła zatem delikatnie wybadać sytuację i oczywiście w razie potrzeby wesprzeć go najlepiej jak tylko będzie w stanie.
- A u ciebie wszystko w porządku? Wydajesz się być tak troszkę niespokojny? – spytała z troską, spoglądając mu w oczy.