Trening Dyskretnej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Nauka naturalna, niech będzie i tak, aczkolwiek na ten moment cokolwiek nie wychodziło z jej pyszczka, w uszach Łabędzia nie wybrzmiewało jako naturalne. Różnice kulturowe, można by rzecz. Chyba. Nie miał pojęcia, z jakiego środowiska wywodziły się nowe poglądy kotki; żaden ze spotkanych przez niego samotników nie wypowiadał się nigdy w podobnym tonie.
— Jaki rodzaj opieki masz na myśli? — spytał nieśmiało, bo jakkolwiek spodziewał się szerokich rozmiarów tej gałęzi nauki, to bezpośredni przeskok z rozmowy z wiatrem na techniki samoopieki pozwalające starszym mierzyć się z borsukami jednak odrobinkę go przerósł.
Pozwolił subtelnemu uśmiechowi wypełznąć na mordkę, kiedy słuchał części podstawy programowej. Jego zobowiązanie się do tego treningu przerastało najśmielsze oczekiwania; czekał go ogrom nauki, śmierć (oraz zmartwychwstanie, oczywiście, nie mógłby pozostawić Dyskrecji bez informacji), i gdzieś w to wszystko należało wepchnąć klanową część edukacji. Przy rozmowności i zaangażowaniu mistrzyni-terminatorki, ostatnie zadanie paradoksalnie może okazać się najtrudniejszym.
— Mam nadzieję, że nie jestem za stary na tyle nowej wiedzy — mruknął z humorem. — I że mogę liczyć na nieco wyrozumiałości, gdyby moje postępy nie sięgały twoich wymagań. Ale skoro wyczuwasz czekający nas sukces, to chyba niepotrzebnie się martwię. Pytań brak.
Stanęła, więc przystanął i on. Za jej przykładem usiadł, starając się utrzymać wyprostowaną pozycję. Czyżby od słów mieli przejść do czynów?
— Gotowy, tak sądzę. Chociaż teraz mam jedno pytanie — dzisiaj pogoda nam dopisuje, ale co gdyby powietrze stało i nie dało się uświadczyć choćby podmuchu wiatru? Czy wtedy rozmowa byłaby niemożliwa do przeprowadzenia? — Przechylił głowę do boku i, jak na zaangażowanego ucznia przystało, z zaciekawieniem wyczekiwał odpowiedzi.