Obgryzione Drzewa

[Mknący Strumyk]

Mimowolnie się uśmiechnął, gdy kotka powiedziała do niego "skarbie", poczuł nawet, jak lekko mu ciepło. Och, jak to słowo jeszcze dzisiaj dziwnie brzmiało, szczerze, miał nadzieję, że się przyzwyczai i nie będzie przy każdym spotkaniu zachowywał się jak 5cio księżycowe kocię, które się pierwszy raz zauroczyło, naprawdę.
Przystanął za to na propozycję położenia się i przylgnął do Wilczek, by stykać się bokami, zaplatając swój ogon w ten jej, a następnie uśmiechnął się ciepło, czując, jak po jego ciele przechodzi przyjemny prąd, gdy wyznała mu, że nie wyobraża sobie obok innego kota. To... było miłe. I w drugą stronę działało dokładnie tak samo. I choć nadal nie czuł się zbyt pewnie w okazywaniu uczuć i w tym wszystkim, co się z tym wiązało, to pochylił się i nad jej uchem, skubiąc je znów delikatnie.
- I wzajemnie - mruknął. Nie ważne co się będzie działo... dadzą radę, prawda? Muszą.