Samotny Kamień

[Piołunowy Pazur]

Trafiła chyba najlepiej, jak mogła, bo nie wiem, kto jeszcze w tym klanie nie miał tyle kija pod ogonem, żeby spróbować z nią żartować - może Kałuża? Albo Minóg? Mniejsza o nich, bo byłem tu tylko ja, sąsiadka po drugiej stronie granicy, oraz ta gierka, która chyba w końcu zaczynała nas dokądś prowadzić.
Prawie prychnąłem śmiechem. Prawie! Powstrzymałem się jednak, chociaż musiałem udać kaszlnięcie albo dwa, żeby cała ta gra trwała nadal. Pokiwałem głową, znów z głęboko udawanym smutkiem.
- Straszna przypadłość, doprawdy. Prawie jakby urodził się nie tam, gdzie powinien, co za tragedia. Dla niego i dla wszystkich wokół. - Jeszcze trochę a bym się wzruszył losem tego Wichrzaka, który prawdopodobnie nawet nie istniał. Nie miałem jednak samozaparcia, aby dłużej udawać zmartwionego i na moim pysku pojawił się całkiem szczery uśmiech, a z gardła wydobył się śmiech.
- Trzeba było więc tak od razu! - zawołałem, cały czas doskakując, aby nie zostać w tyle za wyższą ode mnie szylkretką. Normalnie nie przeszkadzało mi bycie niskim czy nawet drobnym, ale ten jeden raz oddałbym wszystkie popołudniowe drzemki za dłuższe łapy, żeby tylko nie czuć się jak terminator na treningu. - Ale niestety - tu spróbowałem nabrać powagi, co wyszło... tak średnio - nawet najlepszy z Rzeczniaków nie wyłowi ryby z traw, a do Grzmiącej Rzeki przy topolach jest stąd kawałek drogi. Mogę jedynie zaproponować podzielenie się teorią, w szczerej nadziei, że będzie to wystarczająca pomoc. Chociaż... - Zawiesiłem głos na dłuższą chwilę, jakbym się nad czymś zastanawiał. - Moglibyśmy, na przykład, przejść się kiedyś razem nad jakąś wodę. Wiesz, celem prezentacji. - Zerknąłem na rozmówczynię kątem oka, żeby wybadać reakcję.