Trening Drobnej Łapy

[Poeta]

Ofiary losu nie dość, że musieli przyjść z pewnie błahym problemem we dwójkę, to jeszcze nie potrafili się porządnie wysłowić. Patrzył powoli, jak Drobinka przerażona chowa się, a Ogień traci całą pewność siebie i chce się wycofać. Dlaczego? Gdy przychodził na granicę, nie został milej przywitany. Niech się przyzwyczajają, że czasami trafią na buce, a nie miłe i przyjemnie miękkie kluski.
Poeta zdobył się, by nie wygonić ich z Królikarni i płytko westchnął. - Nie przeszkadzacie - kłamstwo. - Jeśli tu przyszliście, to znaczy, że macie do mnie problem. Nie jestem chyba gorszy od Cisowej Gałązki, żeby ode mnie uciekać. - Pozwolił sobie na taki mały, maluteńki pstryczek. Jego mistrz przekazał mu całą wiedzę, jaką miał. Dysponowali tymi samymi zasobami. - Co so się stało?
Domyślał się już, o co chodzi. Jeśli Ogień ją tu przytargał, znaczyło, że Drobinka musiała być za słaba, żeby sama poprosić o pomoc. Te jej i jej mdlenie. Wschodzące słońce, dlaczego Cis zdecydował się wykitować właśnie wtedy, gdy Poeta tracił chęci do użerania się z debilami.