Korzenny Jar

[Łabędzia Szyja]

No cóż, on może nie chciał wnikać w sprawy Cisowej Gałązki i Oriona, ale Orion nie zamierzał pozostawić tematu bez rozwinięcia. Łuki brwiowe Łabędzia stopniowo ściągały się w dół, podczas gdy ich właściciel przyswajał nowe informacje. Wyglądało na to, że ze sporą dozą prawdopodobieństwa nie docenił stopnia zażyłości obu kocurów, a swoimi słowami, choć absolutnie wbrew intencjom, zanegował przykre doświadczenia orientalnego. Gwiezdny Klan mu świadkiem, nic podobnego nie przeszło mu nawet przez myśl, po prostu miał solidne podstawy ku temu, by stanąć za medykiem murem w obliczu brzydkich oskarżeń.
— Przepraszam, jeżeli cię uraziłem. Wierzę, że nie bez powodu masz takie a nie inne zdanie i przyjmuję, że w tej kwestii raczej nie znajdziemy wspólnego gruntu. Każdy z nas ma wady, nie sądzę jednak, by te Cisowej Gałązki miały związek ze śmiercią Artema. Czy jakiegokolwiek innego kota, skoro już o tym mowa. — Powstrzymał się przed westchnięciem. Majtnął puchatym ogonem, jakby potrzebował ruszyć zastygłe kości. — Mam nadzieję, że pewnego dnia ułożycie sobie swoje sprawy.
Bo cokolwiek się między nimi wydarzyło, chyba odcisnęło spore piętno na Wichrzaku i zostawiło po sobie głęboki żal. A tego typu uczucia miały to do siebie, że lubiły zostać wysłuchane, i to nie przez byle kogo. W ich świecie nie mogli pozwolić sobie na zbyt długie zwlekanie — cały stos rzeczy, które chciał powiedzieć kotom, których już dawno zabrakło, stanowił najlepszy tego dowód. Powód ich dzisiejszej rozmowy robił za kolejny.
— Artem nie zagościł w Klanie Rzeki na długo, ale był jego częścią; jego ostatnie decyzje tego nie zmieniły, ani nie unieważniły tego, co wniósł do Klanu. Zostawił koty, które za nim tęsknią. Jeżeli istnieje możliwość uhonorowania go inaczej, niż szukając go nocą wśród gwiazd na niebie i myśląc o nim ciepło, chciałbym z niej skorzystać — wyjaśnił z prostotą.