Korzenny Jar

[Łabędzia Szyja]

Odrobinę uniósł brwi, wysłuchując, jak daleko szła analiza Oriona. Co za ironia losu swoją drogą, że po rozmowie, w czasie której — w swoim własnym odbiorze, w każdym razie — starał się uszanować żałobę nieznajomego, przyszło mu koniec końców poczuć się jak tyran pastwiący się nad cierpiącym kotem; zupełnie jakby prośba o podanie lokalizacji miejsca spoczynku jednego z jego Klanowiczów była zuchwałym przekroczeniem granic przyzwoitości, wykorzystaniem słabości kogoś, kto przeżył ogromną stratę.
— Przykro mi, że takie wnioski wyciągnąłeś z naszej rozmowy, ale przyjmuję je — powiedział, patrząc mu w oczy. Zamrugał powoli. — Nie ukrywam, skoro istnieje taka opcja, zależy mi na możliwości pozwolenia najbliższym Artema na pożegnanie się z nim, tym bardziej, że nie możemy dłużej liczyć na jego szczęśliwy powrót do Klanu, jednak nie będę naciskał. Zapewniam, że choćby przez uderzenie serca nie prezentowałem poglądów, które nie byłyby moje... czemu natomiast nie możesz zawierzyć z pyska niewiarygodnego kota, mam rację? — Zasępił się na moment. — Skoro to konkretnie moja osoba stoi na przeszkodzie, miałbyś coś przeciwko, gdybym wspomniał o tobie mojemu Klanowi? Może kogoś innego, dla kogo ważnym byłoby się do ciebie zwrócić, uznałbyś za wartego zaufania.