Trening Kłusującej Łapy

[Wędrujące Światła]

Prawdziwy cud nad Czarnym Ogonem, można by powiedzieć. Albo Orion nie docenił należycie swojej terminatorki, której reakcje były jednak wystarczająco szybkie, by żaden lis nie pożarł jej na dwa kłapnięcia pyskiem. Nie żeby to była wysoko postawiona poprzeczka, ale czy można było orientala o to winić? Czy należało raczej docenić, że nie miał, gwiazdy jedne wiedzą jak, wysokich wymagań względem swoich podopiecznych jak co niektórzy?
W każdym razie. Wylądował miękko na ziemi, nie zahaczając choćby o swoją przeciwniczkę. A ta nie marnowała czasu, już widział kątem oka jak uginała łapy, szykując się do ataku. Ogólnie intencje nie do końca jasne, chociaż niskie zawieszenie i spojrzenie utkwione na brzuchu orientala mogły być jakąś wskazówką. Wystarczającą, aby próbował umknąć poza zasięg ciemnych łapek. Nieco za późno, bo zarobił młodszą siostrę kosy pod żebra – nie tak silną, ale wciąż odczuwalną, szczególnie na miękkiej tkance.
Dlatego wybaczcie mu, jeśli zamiast poczuć dumę dla częściowego sukcesu terminatorki, odczuł przede wszystkim motywację do wgniecenia ją w glebę. Był tylko prostym kotem, samcem na dodatek, a nie mistrzem z powołania. Korzystając z ich obecnego położenia, chciał sięgnąć pyskiem do luźnej skóry na karku Kłuski i mocnym szarpnięciem w bok, przewrócić ją.

[roll=1d10+7]