Trening Kłusującej Łapy

[Wędrujące Światła]

Widzicie, gdy Kłusująca Łapa leżała jak ta rozjechana wiewiórka na Grzmiącej Ścieżce, Orion mógł ponownie skoczyć i ją dobić. Ale był uprzejmy, był dżentelmenem i dał jej dogorywać w spokoju. Przylizał zmierzwiony kłaczek na piersi, czekając na decyzję ze strony terminatorki. Z błękitnego spojrzenia bez trudu można było wyczytać niechęć, do niego, do sytuacji, do obolałego boku. Do wyboru. Oriental zastanawiał się więc jakie szanse, że kotka zdecyduje o zakończeniu sparingu. A jakie, że duma nie pozwoli i będzie tylko coraz bardziej skwaszona, coraz bardziej niechętna.
Podniesienie się z ziemi i ugięcie łap, potraktował jako sygnał, że jest gotowa do dalszej walki. Płynnym ruchem skoczył w lewą stronę, pod słońce. Liczył na to, że kotka obróci się w ślad za nim i spotka z nieprzyjemnie jasnymi promykami, nim były samotnik przejdzie do faktycznego ataku – drugiego skoku z łapami wycelowanymi w jej bark. By zrobiła kolejnego fikołka.


[roll=1d10+7]
Na oślepienie, parzyste udane:
[roll=1d6]