Trening Kłusującej Łapy

[Wędrujące Światła]

– Och, ale kociętom nie wolno opuszczać obozu, wiesz o tym. – mruknął, pozwalając sobie nawet na zmartwione odchylenie uszek w tył. Czyżby jego terminatorka zdążyła zapomnieć tak istotnej zasadzie bezpieczeństwa? A może zdążyła zapomnieć, że sama miała zerowe doświadczenie? Kilka kolejnych przyprawionych gniewem słów i miał już świetny dowód na pokrewieństwo pointki z Bagnem. Też lubił w ten sposób maskować wstyd w zielonkawych oczach.
Kłusująca Łapa pokłusowała w stronę obozu. Znaczy bardziej pokuśtykała, rzecz w tym, że nie zamierzała spędzać ani chwili dłużej w towarzystwie Oriona. To miała pecha, bo dogonienie jej lekkim krokiem było równie proste co odebranie kępki mchu kocięciu.
– Świat poza obozem nie dostosuje się do twojego poziomu doświadczenia. Więc jeśli z tego sparingu nie wyniosłaś nic oprócz siniaków, może lepiej nie wychodź na samotne spacery. Pech chodzi po kotach. Ale zrobisz jak uważasz, twoje łapki, twoje życie. – skwitował z sympatycznym uśmiechem i odbił w stronę terenów niczych. Jego skromnym zdaniem musiała wynieść coś poza upokorzeniem z tego dnia. Przecież w pewnym momencie zorientowała się, że lepiej w tej sytuacji stawiać na uniki, niż łudzić się, że ma szanse. To już było coś. Może natrafiając na lisa, również nie przeceni swoich umiejętności.

---

Czy Orion biegał za Kłuską, nakłaniając do wyjścia na Wyjące Wzgórza? Oczywiście, że nie. Nie wysłał jej także kwiatów w ramach przeprosin, nic z tych rzeczy. Nie zamierzał obchodzić się z nią jak z jajkiem, jeśli faktycznie była dla niej jakaś nadzieja – zagryzie zęby i jakoś przetrawi sytuację.
Czy od ostatniego spotkania minęło zaledwie parę wschodów słońca, czy może pół księżyca – orientalowi nie robiło to różnicy. Przekazał Klaczy zasady polowania, podstawy walki, więc nawet jeśli ostateczną decyzją kotki będzie rozpoczęcie życia na własną łapę w sąsiednim lesie, jego sumienie było czyste.
Tego dnia akurat wypoczywał w obozie. Donośny Krzyk bardzo uprzejmie o nim zapomniała przy dzisiejszym rozdzielaniu zadań, a on (z szacunku do niej, oczywiście) nie przypomniał o swojej osobie. Dzięki temu, obserwował teraz ze szczytu Ziołowego Wzgórza Wichrowe łąki i zastanawiał się czym sobie zapchać czas do wieczora.