Trening Drobnej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Spytał w zasadzie dla formalności, nie spodziewając się, by ta część Kodeksu miała budzić w Drobince wątpliwości, ale też nie chcąc zanudzić jej monotonnym monologiem, i nie zawiódł się. Otrzymał wyczerpującą, a przede wszystkim zgodną z prawdą odpowiedź na pytanie, na co pokiwał głową z zadowoleniem.
— Dokładnie. Gdybyśmy bezmyślnie mordowali zwierzynę, nie tylko bylibyśmy hipokrytami, zarazem ceniąc życie kotów i traktując bez poszanowania żywność, dzięki której sami żyjemy, ale również moglibyśmy dojść do momentu, w którym nasze terytorium okazałoby się niewystarczające, by nas wyżywić... Trwonionej nierozsądnie zwierzyny wreszcie zwyczajnie by zabrakło — powiedział poważnie, choć jego postawa pozostawała zrelaksowana. Na szczęście przestrzeganie akurat tej zasady nie nastręczało nikomu problemów; Klan Rzeki składał się z wybitnych łowców i ambitnych wojowników, jednak każdy z nich doskonale zdawał sobie sprawę, że poluje się w konkretnym celu i w ilościach niepozwalających na marnowanie piszczek. — No dobrze, to możemy przejść dalej. "Kocię musi mieć przynajmniej sześć księżyców, by zostać terminatorem", czego doświadczyłaś z pierwszej łapy... i co niebawem będzie dotyczyć także twoich maluchów. — Uśmiechnął się czule. — Na pewno dobrze pamiętasz, jak czułaś się jako taki młodziak; bezbronna. Narażona na niebezpieczeństwa świata bardziej od wyrośniętych, starszych współklanowiczów. Wypuszczanie kociąt w świat byłoby wystawieniem ich na pewną śmierć, dlatego dopiero po osiągnięciu sześciu księżyców mogą, pod czujną opieką swojego mistrza, zacząć odkrywać tereny poza Obozem. Dalej: "nowo pasowany wojownik musi odbyć milczące czuwanie przez jedną noc po ceremonii"... A to akurat ciekawa kwestia. Wiesz, o co chodzi z tym milczącym czuwaniem?
Bądź co bądź, to ta mniej praktyczna część Kodeksu Wojownika, dotycząca tradycji.