Samiczka jest bardzo malutka, najmniejsza z całego rodzeństwa o delikatnej, lecz nie wątłej budowie ciała, a łapki ma proporcjonalnej wielkości do całej reszty. Posiada umaszczenie czarne dymne, pozbawione pręg, a za to z białym spodem pyszczka i białą plamą na piersi, a jej futerko jest długie i miękkie w dotyku. Na łapkach koteczki znajdują się białe „skarpetki”, które na przednich sięgają jej nadgarstków, zaś na tylnych pięt. Ogon Drobinki jest puchaty i długi, ale nie jakoś przesadnie, natomiast średniej długości pyszczek ma ona w typie europejskim z czarnym noskiem i subtelnie zaokrąglonymi końcówkami dość owłosionych uszek. Całości jej wyglądu dopełniają błyszczące błękitne oczka, które także w starszym wieku zachowają u niej tę barwę.
Mocno wrażliwa i zalękniona, zaczyna płakać i przepraszać z byle powodu, nawet gdy właściwie nie jest niczemu winna. Niemal cały czas nie chcę wystawiać nosa z kociarni i trzyma się kurczowo swojej mamy, bo wszyscy i wszystko wokół ją przeraża. To, że jest taka malutka powoduje, że brak jej pewności siebie i chęci do podejmowania jakichkolwiek wyzwań. Najlepiej czuje się tylko w towarzystwie tych, których dobrze zna i wręcz przykleja się do nich w poszukiwaniu ochrony przed całym złem świata. Jednocześnie zdarza jej się dużo marzyć i rozmyślać, uwielbia motyle, kwiaty i wszystko co jest kolorowe, bezpieczne oraz przyjemne. Ma także talent do układania krótkich wierszy, deklamuje je jednak sama do siebie, ukrywając się z tym przed innymi, gdyż boi się że zostanie wyśmiana. W głębi serca bardzo chciałaby mieć jakiegoś przyjaciela, ale ze względu na brak śmiałości nie ma odwagi, by samej zagadać do jakiegokolwiek kota spoza rodziny.
Słuchała uważnie i tylko tyle, że zdecydowała się jednak położyć jako, że tak jej było wygodniej, niż na siedząco i miała nadzieję, że Łabędź się o to nie pogniewa. Miała za to wciąż podniesione uszy i z zaangażowaniem chłonęła w siebie każdą jedną informację, która padała z pyszczka przywódcy. Ogółem zasad znajdujących się w Kodeksie Wojownika było całkiem sporo, ale w większości były one dla niej jasne i logiczne. To oczywiste, że przywódca ma w klanie ostatnie słowo i ani trochę nie martwiła się myślami typu co jeśli władza trafi w niewłaściwe łapy. Kolejnym przywódcą zostawał zastępca, a przywódca dbający o dobro klanu na pewno nigdy nie wygrałby na tak ważną rangę kogoś, kto mógłby mu zaszkodzić. Zarówno Łabędź jak i Noc byli godni zaufania, więc i kolejne wybierane do rzecznych władz koty takie będą. Następne zasady nie nasunęły jej co prawda żadnych szczególnych przemyśleń, ale w pełni się z nimi zgadzała. Słysząc na koniec pytanie Łabędziej Gwiazdy pokręciła lekko głową. - Nie, nie ma nic niejasnego. Dla mnie te zasady są jak najbardziej zrozumiałe. – odparła.
