Trening Pszczelej Łapy

[Pszczela Łapa]

Nie było wstydu w płaczu. Nigdy tak nie sądziła, aby płacz był czymś złym - gorzej jeśli płakało się tak rzewnie, że odbierało jej dech w piersi... bez konkretnego powodu. A przynajmniej ona nie rozumiała, czemu tak bardzo płakała, skąd w niej tyle emocji i nie umiała wyartykułować na głos, co było jej teraz potrzebne, o co chodziło. Była zbyt zasmarkana aby się odezwać, a nawet gdyby mogła, to by jej mowę odebrało.

Usiadła w miejscu i zakryła mordkę łapami, panicznie ocierając łzy. Nie chciała beczeć przed swoją, no, mistrzynią, na tym całym treningu. - przpszm - wymamrotała niewyraźnie, smarkając, ciągnąc nosem i wycierając mokrą mordkę we własne łapy. Wdech. Wydech. - Przepra-szam. Przepraszam - no, trochę lepiej, trochę wyraźniej.

Kilka głębokich, drżących wdechów później Pszczółka zdołała uspokoić się wystarczająco, aby być w stanie mówić. Wciąż nieco łzawo i bełkotliwie, ale był to już jakiś postęp. - Nie- nie chodzi- nie chodzi o to że się boję- to... ta. Ta ce-ceremonia. Była taka - straszna? Nie, zbyt mocne słowo. - ... przytła-cza-jąca - sylaba po sylabie, przez łzy, ale się udało. - Wszystkiego jest. Tak- tak stra-strasznie dużo. Prze...praszam.