trening topolowej łapy

[Kolczasty Kasztan]

Skinął głową zadowolony, że Topola była najwyraźniej w pełni sił i dosyć entuzjastycznie nastawiona wobec wysuniętej propozycji. Sam wojownik również bardzo szybko przyzwyczaił się do Topolowej Łapy, jak i najzwyczajniej w świecie ją polubił. Nie, żeby inaczej było w przypadku jego pozostałycy terminatorów! Los podrzucał mu pod łapy same dobre koty.
Mogli więc iść, Kasztan machnął więc ogonem i wychylił głowę z obozu, zerkając kątem oka, czy córka Przepiórczej Pieśni ruszyła za nim. Kiedy już wyszli na tereny, rzecz jasna zrównał się z uczennicą.
– Obchód zaczniemy od zdecydowanie najmniej przyjemnej granicy, bo tej leżącej wzdłuż Grzmiącej Ścieżki.
Najpierw jednak musieli do niej dotrzeć, a Kasztan zdecydował się iść wzdłuż nurtu rzeki. Ot, będzie im trochę szumieć koło głowy. W tym czasie, mijając Wilgotne Skałki czy Zatopione Korzenie, mogli uzgodnić drugą kwestię.
– No dobrze, w takim razie wstępne propozycje mam dwie. Moglibyśmy porozmawiać o rangach i władzy we wszystkich czterech klanach, skoro akurat będziemy je mijać – to było zagadnienie dość proste, zwłaszcza dla terminatorki w jej wieku. Nawet, jeśli Kasztan będzie musiał coś dodać od siebie, raczej byłoby to uzupełnienie wiedzy, niżeli tłumaczenie czegoś od zera. – Aalbo możemy omówić Kodeks Wojownika, zależy, na co masz większą ochotę.