Trening Kłusującej Łapy

[Wędrujące Światła]

– Widzisz, twój błąd jeśli zakładasz, że do zrozumienia starczy słuchać. Należy jeszcze obserwować, łączyć z poprzednimi doświadczeniami i reakcjami danego kota. Z samego słuchania to zrozumiesz tyle ile twój rozmówca chce. A często najciekawsze jest ukryte. – męczył dalej, ale tym razem z darmową radą, jeśli tylko Kłusująca była w stanie do siebie dopuścić, że miał coś mądrego do przekazania. Bo mogła się też napuszyć, że to przecież same oczywiste rzeczy, a potem i tak nie stosować tego w codziennym życiu. – Och, ja zawsze przychodziłem na Wyjące Wzgórza, to ty moja droga miałaś z tym trudności. – kłamstwo, którego mógł się dalej łatwo wyprzeć, więc fajnie.
Gdy Kłusująca podzieliła się swoją znajomością kodeksu, postanowił zacząć od końca.
– Och, widzisz, koty w klanach bardzo lubią udawać, że przejmują się dobrem kotów, które nie są w stanie polować. I że to opieka nad nimi powinna być priorytetem dla wszystkich, nawet jeśli logiczniejsze byłoby nakarmienie terminatora, żeby miał siły złapać coś później dla tych co nie mogą. Ale też ciekawa sprawa, że matki, które dzień i noc powinny pilnować kociąt, więc nie mają kiedy wychodzić na polowania, już nie są warte uwzględnienia w tej opiece. Ani medycy, którzy opiekują się chorymi. Więc to tłumaczenie, że tu chodzi o dbanie o innych jest dość... hm, powiedzmy, że koślawe? Nie wiem, w mojej opinii to dbanie jest zbyt wybiórcze, jeśli ma wynikać z troski o swoich. – jego zdaniem istotna kwestia, ale może koteczce wszystko jedno, byle się wspiąć wyżej w hierarchii. – Fajnie, że kojarzysz, ale jak Krzyk ciebie będzie egzaminować to będziesz musiała przedstawić każdą z zasad ładnie, jakbyś wierzyła w jej sens. Umiesz to zrobić czy jedynie pobieżnie kojarzysz zasady i nie znasz ich oficjalnej, poważnej wersji?