Trening Mrówczej Łapy

[Wędrujące Światła]

– To białe futro praktycznie świeci w słońcu, takie jest czyste. – odbił, cofając się poza zasięg wody. To jest, po czasie, bo łapy już miał mokre, ale cofnięcie się na wypadek kolejnego ataku było rozsądne. – Mhm, mhm, za późno. Teraz Krzyk może aplikować jedynie po połowę praw rodzicielskich, tak łatwo wygryźć się nie dam. – jaka byłaby z niego matka, gdyby oddał córkę bez żadnej walki? Taka na miarę Roziskrzonej, jak mógł przypuszczać. Od samego początku jej kocięta były dobrem wspólnym. A raczej problemem wszystkich Wichrzaków.
Ale zanurkowała znowu. Niesamowita sprawa, toć on tylko sobie żartował z nieszczęśliwego, przemoczonego patyczka.
– Oburzające, tak swoją matkę traktować?? To ja tu o ciebie dbam, a ty mi nawet piszczki na starość nie podasz. Uważaj, bo zaraz nigdy treningu nie skończysz i tyle będzie z twojego przywódcowania. Ale dobra, wyłaź zanim się przeziębisz.