Trening Mrówczej Łapy

[Wędrujące Światła]

– O mróweczko, całą masę. A do tego jeszcze powtórki żeby ci się utrwaliło. – westchnął ciężko, cierpiętniczo wręcz, bo to on był tu największą ofiarą tej sytuacji. A nie narzekająca właśnie kotka. Mógł tylko pokiwać łbem, łącząc się z nią w cierpieniu. – Jest dopóki nie dasz się złapać do klanu jak ostatni frajer. – mógłby powiedzieć więcej w tym momencie, oczywiście że by mógł rozwinąć, ale ważniejsze było to, że Nie. nie wyrażała ani grama chęci podniesienia się do dalszego marszu. Więc zamiast ją szturchać patykiem w plecy, oriental padł niemal bezwładnie (ale niezupełnie, nie chciał przecież jej zgnieść na miazgę) na wypoczywającą szylkretkę. Tak w poprzek przez jej bok, żeby ją przynieść do nagrzanego kamienia. – Możemy zostać. – oznajmił łaskawie.