Trening Mrówczej Łapy

[Wędrujące Światła]

– Od Artema. – odparł, chociaż to imię nie mogło nic mówić kotce. Nieco dziwnie jednak było zaraz po imieniu dodawać informację nie żyje. Nie była to przecież najważniejsza informacja dotycząca czekoladowego pointa ogólnie, ale z perspektywy szylkretki? Czy nie najistotniejsze było to, że nie będzie w stanie go spotkać by wyłudzić od niego resztę medycznej wiedzy?
Przyduże uszko drgnęło, gdy Mróweczka wysunęła kolejny temat. Oriental skupił się na moment na trasie rozciągającej się przed nimi. Może trochę dłuższy moment, bo w trakcie rozmów nawet kilkusekundowa cisza była odczuwalna. Czasami granice rozdzielające klany były dobre w relacjach. Bo czasem, gdy znikały granice, pojawiał się personalny mur, dużo trudniejszy do przebicia.
– Owszem, nie można. A dodatkowo już pierwszy punkt kodeksu utrudnia jakiekolwiek relacje międzyklanowe. Broń swego Klanu, nawet kosztem własnego życia. Możesz zawierać przyjaźnie poza Klanem, ale twoja lojalność musi pozostać przy własnym Klanie, kiedy pewnego dnia przyjdzie ci walczyć z przyjacielem. Więc co tu dopiero mówić o miłości... ale, jeśli ta miłość jest odwzajemniona, to nie jest aż tak przegrana sprawa, wiesz? Kojarzysz Truflę? Taka ruda, puchata, oficjalnie dalej mieszka w Splątanych Korzeniach teraz, chociaż nie wiem na ile faktycznie tam przebywa. Ona pochodzi z Klanu Gromu, poznałem ją jeszcze jak żyła w tamtym Klanie i robiła maślane oczka na myśl o naszej Wichrowej, wiecznie zagniewanej, Traszce. To ta co lubi rozliczać każdego terminatora z obowiązków. I widzisz, niedawno Traszka miała kocięta, aż nagle pewnego dnia Trufla dołączyła do niej w kociarni i pomagała w wychowaniu. Kocięta pozaczynały treningi, a Trufla została w Klanie. Więc niektórzy przywódcy, w obliczu miłości, przychylniej patrzą na takie transfery międzyklanowe. – w trakcie tej rozmowy zdążyli już niemal dotrzeć pod Ukryty Pagórek. Orion dodał jeszcze, dla pełnego obrazu. – Albo doklanowe, bo ja na podobnej zasadzie zostałem przyjęty do Wichru.