Trening Mrówczej Łapy

[Wędrujące Światła]

Gdy pognała w dół, zostawiając go w tyle, skorzystał z okazji by zatrzymać się na dwa uderzenia serca i poprawić jasny włos tam, gdzie został dotknięty kocięcą łapką. Dużo czystszą niż przy pierwszym spotkaniu, ale nie sterylnie czystą. Nie po całym dniu biegania i gwiazdy wiedzą czego jeszcze. Następnie ruszył nieśpiesznie dalej, nie chcąc poganiać tego tarzania się w trawie. Ale też, z tego samego powodu, dotarłszy na dół nie zatrzymał się przy kotce tylko kontynuował marsz dalej.
– O tej porze? Nieszczególnie, kumkanie żab, smród ryb. Zresztą i tak najciekawszy kot z Rzeki już dawno temu podjął rozsądną decyzję i ruszył przed siebie. – szkoda jedynie, że nie pożegnał się przed odejściem. Może – ze świadomością, że to faktycznie ostatnie spotkanie – oriental byłby nieco mniej niedostępny.