Trening Mrówczej Łapy

[Wędrujące Światła]

– Wiesz co, o to bym się akurat nie martwił, zważywszy na jego charakter. Z pewnością całkiem prędko się zakręcił koło jakiegoś kocura i już miał towarzystwo. Może nie po kres swoich dni, ale wiesz, samotność mu nie doskwiera. – może w tym szerszym pojęciu, ale to mogło dopaść nawet w środku zatłoczonego obozu. Dość prędko zbliżali się do skrawka terenów we władaniu zielonych płazów. Słychać było ich kumkanie, dużo intensywniejsze o tej porze, przypominające poniekąd koncert, chociaż wykonawców ukrytych między kamieniami na próżno było się dopatrywać. A może oriental po prostu nigdy nie był nimi wystarczająco mocno zainteresowany. – Oto Żabie Schronienie.