Trening Bagiennej Łapy

[Wędrujące Światła]

Parsknął krótkim, ale szczerym śmiechem na komentarz szylkreta. Jak mógłby zapomnieć o wybitnej, pełnej ciepła i zrozumienia, relacji Bagiennej Łapy z Czarnym Koniem? Drugiej tak udanej rodziny ciężko uświadczyć. I chociaż Orionowi zdarzało się rozmawiać czasem z wojowniczką, znać również jej perspektywę, nie robił ani kroku w stronę przekonywania swojego terminatora, że hej, matce na tobie zależy. Jeśli nie potrafiła tego sama osiągnąć, trudno. Może i jedną z małp czasem się zdarzało mu zajmować, ale cyrk wciąż nie należał do niego.
– Mm, coś w tym jest, widzę o czym mówisz. Te same rysy mają. – przyjrzał jej się jeszcze raz, z góry, bez schylania do przydługiej ryby. Ale to właśnie ostatni komentarz Bagiennej Łapy był tym co chciał usłyszeć. Uśmiechnął się szerzej i usiadł wygodniej, odsuwając się najpierw od pierwszej zdobyczy. – Proszę bardzo, wstrzymywać ciebie nie będę. Pokaż co potrafisz.