Trening Ryjącej Łapy

[Dziki Czart]

Obserwowała w takim napięciu, że gdyby Donośny Krzyk obrała sobie za cel nieco wyższą gałąź, jej oczy skończyłyby suchsze od sypiących się z kory odłamków. Na szczęście kotka dotarła, gdzie chciała, szybko i wprawnie, a Ryjąca Łapa mimowolnie wypuściła wstrzymywane powietrze.
Czy widziała? Oczywiście. Widziała cały szereg punktów, kontinuum wręcz, w których każdy drobny błąd mógł skończyć się tragiczną kraksą. Mistrzyni zgrabnie jej uniknęła, ale stały za tym niezliczone księżyce doświadczenia, podczas gdy ona miała ich ledwie sześć i to spędzonych bez nadmiernego odrywania się od ziemi. Wróci na nią pewnie tak szybko, jak tylko ją opuści, i to w zdecydowanie mniej łagodny sposób, niż robiła to właśnie Donośny Krzyk...
– W porządku – wybąkała, chociaż jej mina zdradzała niechybnie przynajmniej część wewnętrznych rozterek. Poruszyła niespokojnie uchem na myśl o tym, że nieubłaganie zbliża się jej kolej.