Torfowy Rojst

[Uśpione Echo]

Wbrew temu, co mógłby sugerować dotychczasowy entuzjazm Rzeczniaka, zabiera się do zadania... starannie, to chyba odpowiednie słowo. I ostatecznie robi to tak, żeby jego cień nie płoszył ryb. Czyli zgodnie z zaleceniami. Może to jeszcze nie połowa sukcesu, ale przynajmniej nie spalił swoich szans na samym początku.
– Widziałeś, jak trzymałam łapę? – pytam, dołączając do niego w siedzeniu na brzegu. I uprzedzając odpowiedź (musi być twierdząca, jeżeli ma w głowie więcej niż zmięty kłak), tak jak poprzednio zanurzam palce w lodowatej wodzie. – Może być też końcówka ogona, nieistotne. Byle coś kusiło ryby i nie ograniczało ci ruchów. I było nieruchome. Najlepiej cały bądź nieruchomy... jak jedzenie dla ryb, nie drapieżnik.
Pomimo że nie mam żadnych wątpliwości, upewniam się, że sama nie zacieniam tafli, po czym prostuję plecy i zastygam w bezruchu, pozwalając łapie na nowo przyzwyczaić się do niskiej temperatury.
– Teraz czekamy – informuję, jakby to nie było jasne. – Uzbrój się w cierpliwość. To zwykle trochę trwa.